عکس جنبه تزئینی دارد

چند روز پیش که دلم گرفته بود و داشتم با ماشین پیاده روی می کردم (!) یه آهنگ رادیو پیام پخش کرد ۲۰ ( این رادیو پیام هم بعضی اوقات خصوصا اواخر شب آهنگای زیر خاکی واقعا زیبایی پخش می کنه ) به قول جوونای هم نسلی بدجوری فاز داد . هم آهنگ و صدای دلنشین خواننده ای که با سوز خاصی می خوند و هم شعر قشنگی که خبر از روح بلند شاعرش می داد . گفتم به این بهانه متن شعر رو با دوستان به اشتراک بذارم :

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست
آن شمع که می سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم
که آرایشی از عشق کس این خانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا
ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

پ.ن : اگه کسی این آهنگ قدیمی رو داره ممنون میشم در اختیارم بذاره

یادش بخیر . سال پیش حوالی همین ایام که آهنگ «بهار دلکش» بدجوری با حال و هوام سازگاری داشت و یه پست در موردش توی ۳۶۰ دادم ( یاد یاهو ۳۶۰ هم بخیر ؛ حال و هوایی داشت واسه خودش… ) فکر نمی کردم سال بعد هم همون حس و حال دوباره بیاد سراغم و باز من غرق در زیبایی شعر و ریتم و نوای این آهنگ فوق العاده قشنگ بشم . مرسی علیرضای عزیز ( حس صمیمیت مضاعف با استاد علیرضا قربانی )

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد…

پ.ن : بیش از یک سال هست که نوای این آهنگ با هر تماسی که که باهام میگیرن توی گوشم طنین انداز میشه