نگاهی به دیروز، تفکری در امروز

نوشته شده توسط وحید    ۵ بدون دیدگاه

پل زندگی

حتما شده یه وقتایی تنها بشی و به گذشتت فکر کنی . گذشته ای که ممکنه پر باشه از اتفاقا و خاطره‌های خوب و بد ، تصمیمای صحیح و غلط ، تجربیات تلخ و شیرین و … . توی این روزا ناخواسته ذهن من درگیر گذشتمه . گذشته ای که به رسم روزگار بر نمی‌گرده…به این فکر می‌کردم که اگر توی یه برحه ای از زندگیم بهتر تصمیم می‌گرفتم و مصمم تر برای رسیدن به علاقه‌هام قدم بر می‌داشتم ، الان ، امروز ، ۲ تیر ۱۳۸۹ چقــــــــــــــدر می‌تونست وضعیتم متفاوت باشه . از کار و درس و علاقه‌های وابسته به اونا بگیر تا آدما ؛ آدمایی که می‌تونستم در کنارشون باشم و نیستم… از دوست داشتن‌هایی که می‌تونست ادامه پیدا کنه اما نتونست… از همه چیزایی که اگه اشتباه نمی‌کردم الان داشتم و حال و آیندم رو می‌ساخت. بهتر که فکر می‌کنم میبینم بعضی از اونا رو میشه باز هم بدست آورد. سخته اما محال نیست. اما بعضی دیگه رو…
با این حال از یه زاویه دیگه هم که به این سالهای اخیر نگاه می‌کنم می‌بینم همه این لیوان خالی نیست و نیمه پری هم داره . تجربیات و فضای جدید . آدمای جدید . شرایط و دستاورد‌های جدید . آره . خدا رو شکر هیچوقت سعی نکردم درجا بزنم و دوس داشتم توی هر شرایطی که قرار می‌گیرم از لحظه استفاده کنم و توی شرایط جاری مفید باشم و از زندگی لذت ببرم.

به قول یه عزیز حتما مصلحت در این بوده… زندگی همینه . یه وقتاییش آدم به بعضی از فرصتایی که به خاطر غفلت خودش از دست داد و این از دست دادن شروعی شد برای از دست دادن‌های دیگه فکر می‌کنه و حسرت می‌خوره . حسرت می‌خوره و با پذیرفتن این حقیقت تلخ که لحظه‌های عمر دیگه به چرخ ی حیات بر نمی‌گردن سعی می‌کنه به خودش بقبولونه که از این حسرت عبرت بگیر و سعی کن آینده رو بسازی . آینده ای که لحظه‌هاش هنوز متولد نشدن و منتظرن تا تو واسشون تصمیم بگیری . مثل پلی که مسیر طی شده ازش فر ریخته و مسیری باقی مونده ازش هنوز ساخته نشده… خیر هست انشاالله

خدایا چنان کن سرانجام کار تو خوشنود باشی و ما رستگار