بهار آمد…

نوشته شده توسط وحید    ۱۲ بدون دیدگاه

بهار آمد

نمی‌دونم چی شد که هوس کردم توی این آخرین لحظات سال ۸۹ بیام نت و یه پست بفرستم . یه پست که میشه آخرین مطلب توی این سال . توی اینجور پستا روال بر اینه که از سالی که گذشت میگن . اوم . سال ۸۹ . صرفه نظر از ابعاد اجتماعی ، ملی و بین المللیش اگه بخوام فقط و فقط شخصی به این سال نگاه کنم ، راستش رو بخواید واسه من سال سختی بود .

از همون ابتداش به واسطه ی یه مسئولیت سنگین که به دوشم بود پر از استرس و کار و تلاش شروع شد . نتیجه کار هر چند از دید کلی و از نگاه مخاطب فراتر از انتظار بود ، اما حواشی که داشت و مشکلاتی که این حواشی واسه من ایجاد کردن روزهای تلخی رو برای من رقم زد . با این حال نیمه پر لیوان یعنی به دست آوردن یه تجربه ی فوق العاده بزرگ و ارزشمند مدیریتی ، شناختن دوستای واقعی از غیر واقعی و پیدا کردن نیت‌های ناخالص بعضی از اطرافیانم (که کم هم نبودند ، از هر قشری…) نتایج گران بهایی بودن که از پس این تلخی نصیب من شدن . نیمه دوم سال هم سرشار بود از یه تنهایی مضاعف . به عبارتی پایان دوران تحصیل و جدا شدن از دوستان عزیزی که یادشون همیشه با من هست به ناچار بیش از پیش من رو در دنیای مجازی و تمرکز روی امور کاریم فرو برد . شاید شیرین ترین روزهای نیمه دوم سال رو بشه روزهایی دونست که توی هیئت بودم . هم رمضون و هم محرم و نهایتا صفر . این ماه‌های پایانی هم که تغییر و تحولات مربوط به کانون و پیشبرد امور مربوط بهش توان زیادی از من رو گرفت و خدا رو شکر خوب پیش رفت (البته آخراش به چند دلیل زیاد قشنگ نشد…) . و نهایتا این روزهای آخر سال هم که خوشگلی این سال رو تکمیل کرد(!) و نتیجه این چند سال پشت پی سی نشینی گریبانگیرم شد . آغاز دیسک گردن باعث شد تا این روزها یا به فیزیوتراپی بگذره و یا استراحت و مراقبت . اما اینم درس عبرت خوبی بود تا عادت‌های فیزیکی و امور روزمره رو کمی‌اصلاح کنم و نتیجه مثل الان بشه که با اصول استاندارد و البته با محافظ گردن بشینم پای سیستم و مطلب تایپ کنم . امیدوارم به لطف خدا این مسئله حاد نشه و بتونم به زودی به شرایط آرمانی برسم! (تا لابد باز ۲۴ ساعت شبانه روز رو بشینم پای کار!!)

اما یه چیزی که در ترغیب شدنم واسه دادن این پست مؤثر بود حرفای استاد جمشیدی عزیز این مجری خوش سخن و دوست داشتنی سیما در برنامه گنبد مینای شبکه یک بود . حرف از نو شدن . از غبار زدودن از دل و بخشش بدی‌ها . راستش یه زمانی بود که با جرئت از صاف بودن دلم می‌گفتم . گاهی از این و اون ناراحت یا دلخور میشدم . اما امکان نداشت کینه ای به دل بگیرم یا به عبارتی با گذشت زمان اصن چیزی یادم بمونه . نمی‌گم الان اونجور نیستم و دلم سرشار از کینست! نه . اما توی این سال‌ها روزگار در مواردی بد کرد با من . انصافا انصاف این نبود . شاید همین توجیه خوبی بود تا به دل بگیرم از معدود آدمایی که جواب خوبی رو با بدی به من دادن . از کسایی که قدیمی‌بودن و دوستی‌ها رو به راحتی و ارزون فروختن تا اونایی که به تازگی. (واقعیتش دوست داشتم این قسمت رو بیشتر باز کنم و شکسته بسته و گنگ به دو سه مورد اشاره کنم ، بخشیش رو تایپ هم کردم . اما حذفش کردم . واقعا دیگه ارزش همینقدر فکر کردن رو هم نداره…) . نمی‌خوام بگم الان تصمیم گرفتم همه چی رو فراموش کنم و تمام . نه . نمیشه خوب . من الان اونقدرا دیگه خوشبین نیستم مثل گذشته . اما می‌تونم بگم قبل این سال جدید ، سعیم رو کردم دلخوری از کسی توی دلم نداشته باشم و به سهم خودم خیلیا رو بخشیدم ( باشد که اگه ناخواسته کسی رو رنجوندم اون هم من رو بخشیده باشه ) . اندک مواردی رو هم به خدا واگذار می‌کنم و فراموششون نمی‌کنم . چرا که به یاد نگه داشتنشون اگر چه تلخه ، اما عبرت و هشداری هست برام تا در آینده تا انشاالله مزه ی همچین تلخی‌هایی رو دیگه نچشم (انشاالله)

دوست دارم از همین جا از همه ی کسایی که احیانا توی محیط مجازی به هر علت از من رنجیدن هم طلب حلالیت کنم . انشاالله که من رو ببخشن و دعا کنن تا بتونم خودم رو نو کنم و اصلاح

اما ۹۰ . نود باید سال قشنگی باشه . حتما همینطوره (البته متأسفانه من رو یاد عادل فردوسی پور میندازه و از این نظر جذاب نیست! ) . مثل همیشه توی این لحظات پر هستم از برنامه‌های بلند و کوتاه مدت . که به شرط حیات باید به ترتیب اولویت انجام بشن .شاید توی یه فرصتی از این برنامه‌ها هم بگم . اما الان مثل یه توده ی ابری فشرده هستن که هر لحظه یکی میاد توی نظرم و چند دقیقه بعد اون یکی و … (ذهن من الان شلوغ بازاریه واسه خودش که نگو!)

این آخری دلم نمیاد از حال و هوای این روزای روزگار و تلخیای اجتماعیش در عرصه بین المللی نگم . روزای تلخیه . خیلی تلخ . هر چقدر دیدن بیدار شدن ملت‌ها در یکی دو ماه قبل لذت بخش و جذاب بود ، دیدن صحنه‌های تلخ و خونبار این روزهای جهان اسلام سخت قلب آدمی‌رو به فشار میاره . الله اکبر از این ظلم ظالم و مظلومیت مظلوم… جانم فدای قلب یوسف زهرا که بی شک از این مصیبات و احوال شیعیانش خونه…

پروردگارا ؛ نه به دعا و درخوست رو سیاهی مثل من ؛ بلکه به حق دعای مقربین درگاهت ، ظهور مهدی فاطمه رو نزدیک تر بفرما…

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیة و النصر و جعلنا من خیر اعوانه و انصاره و المستشهدین بین یدیه و احفظ قائده الامام خامنه ای دامت برکاته

پ.ن۱ : وبلاگ من هم این روزا یک ساله میشه . هر چند مشغله نذاشت من به اینجا اونجور که باید سر بزنم و اونجور که شایستست وبلاگ نویس باشم ؛ اما در همین حد هم باعث شد حس خوبی از نوشتن رو در این یک سال یدک بکشم . همین که گاهی پاسخگوی نیاز من برای حرف زدن‌های مجازیم شد خوب بود. خیلی هم خوب بود (برای من) . وظیفه ی خودم میدونم از همه عزیزانی که نسبت به من و اینجا لطف داشتن و سر میزدن و با نظراتشون بر سر من منت میذاشتن صمیمانه تشکر کنم . انشاالله که در سال جدید بتونم از این رسانه کوچک استفاده بهتر و مفیدتری بکنم (به شرط حیات ، انشاالله)

پ.ن۲ : توی این روزای قشنگ بهاری من رو از دعای خیرتون محروم نکنید.